Μαμά, ήσουν κι εσύ παιδί;
Άραγε τα παιδιά μπορούν να φανταστούν πώς ήταν οι γονείς τους ως παιδιά;
Είναι αλήθεια, ότι κάθε παιδί αντιλαμβάνεται το γονιό του μόνο σε αυτό το ρόλο, χωρίς να μπορεί να
φανταστεί πως ήταν κάποτε παιδί.
Πολλές φορές προσπάθησα κι εγώ να φανταστώ τους δικούς μου γονείς ως παιδιά, αλλά μαντέψτε, δεν τα
κατάφερα!
Αν και έχω δει φωτογραφίες τους δεν μπορούσα να συνδυάσω αυτά τα χαμογελαστά παιδάκια που έβλεπα
με τους γονείς μου, το θεώρησα όμως απόλυτα φυσιολογικό και δεν με απασχόλησε ξανά το θέμα. ‘Όταν
αργότερα τα δικά μου παιδιά είδαν παιδικές μου φωτογραφίες με κοιτούσαν με περιέργεια, μα πως μπορεί
μια μαμά να κρύβεται μέσα σε ένα παιδάκι; Δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τη μαμά τους μέσα σε αυτό το
χαριτωμένο και στρουμπουλό κοριτσάκι,
Μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν ίσχυε!
Οι φωτογραφίες δεν αρκούν για να γνωρίσουν τα παιδιά πως ήταν οι γονείς τους ως παιδιά.
Οι εικόνες δεν αρκούν, οι ιστορίες όμως;
Οι ιστορίες έχουν δύναμη!
Είχε φτάσει η στιγμή να μιλήσω στα παιδιά μου για το παιδί που υπήρξα κάποτε! ̈Ήθελα να τους πω ότι
ακόμη, υπάρχει μέσα μου αυτό το χαριτωμένο και στρουμπουλό κοριτσάκι.
Είναι αυτό που χαίρεται όσο αυτά όταν παίζουμε μαζί, όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, όταν κάνουμε μια
βόλτα.
Πόσο όμορφο είναι να μιλάμε για τις συνήθειές μας, τις αγαπημένες μας ασχολίες της παιδικής μας ηλικίας;
Πρόσκληση λοιπόν, σε όλη την οικογένεια!
” Ζεστή σοκολάτα για όλους, παιδικές αναμνήσεις του μπαμπά και της μαμάς”
Τι πιο όμορφο από μια οικογένεια αγκαλιασμένη στον καναπέ πίνοντας ζεστή σοκολάτα;
Πόσες αναμνήσεις ξυπνούν μέσα σε μια τεράστια αγκαλιά;
Πόσο όμορφο είναι να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το παιδί που υπήρξαμε;
Μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, με έναν γλυκό τρόπο πλησιάζουμε το παιδί που υπήρξαμε, μοιραζόμαστε με τα
παιδιά μας όσα αγαπούσαμε, όσα επιθυμούσαμε, όσα ονειρευτήκαμε.
Μια ωραία αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά για την παιδική μας ηλικία είναι μια παιδική φωτογραφία.
Ποια ήταν η αγαπημένη μας συνήθεια το καλοκαίρι; ποιοι ήταν οι φίλοι μας; Πως να μην αναφερθούμε
στον βραδινό περίπατο με όλη την οικογένεια μέσα στην πόλη, τρώγοντας παγωτό σε ένα παγκάκι,
ακούγοντας τις ιστορίες από το στρατό του μπαμπά ή τις πονηριές της μαμάς για να πείσει τους γονείς της
να πάει στη σχολική εκδρομή. Τα λευκώματα και τα αστεία περιστατικά στο σχολείο. Τα βιβλία που
αγαπούσαμε να διαβάζουμε ξανά και ξανά. Τα πιο όμορφα δώρα που δεχτήκαμε. Τις απογοητεύσεις και τις
αγωνίες που βιώσαμε, πόσο διαφορετικά τα βλέπαμε τότε μέσα από τα παιδικά μας μάτια,
Η οπτική μας αλλάζει σύμφωνα με την ηλικία, τις εμπειρίες, τις επιθυμίες. Οι διαφορετικές οπτικές γωνίες
μας κάνουν να βλέπουμε τα πράγματα από άλλη πλευρά. Μέσα από την ιστορία μας τα παιδιά θα
κατανοήσουν και θα νιώσουν το παιδί που υπήρξαμε. Μπορούμε να μιλήσουμε για τον τρόπο που
αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, να συζητήσουμε για τις ομοιότητες και τις διαφορές. Μέσα από μια
φωτογραφία και τις αφήγηση παιδικών αναμνήσεων θα συναντηθούν τα παιδιά μας με το παιδί που
υπήρξαμε. Με τη μυρωδιά της ζεστής σοκολάτας θα ταξιδέψουμε αγκαλιά με τα παιδιά μας στην παιδική
μας ηλικία και θα κλείσουμε το μάτι σε αυτό το παιδί που συνεχίζει να ονειρεύεται, απαντώντας με σιγουριά
” Παιδί μου, ήμουν κι εγώ παιδί”
